Trzymilionowa mniejszość
W odrodzonym państwie polskim mniejszość żydowska liczyła 3 miliony obywateli. W pierwszym spisie powszechnym w 1921 roku, nie uwzględniono całości terytorium Polski. Wówczas liczba Żydów wobec spisu wynosiła ponad 2 miliony 800 tysięcy. W drugim spisie powszechnym z 1931 roku, nie padło pytanie o narodowość, a jedynie o język i religię. Religię mojżeszowska zadeklarowało wówczas 3,1 miliona osób. Żydzi nie stanowili zwartej mniejszości terytorialnej, ale nie byli też rozsiani po całym terytorium Rzeczpospolitej. W zaborze pruskim liczba Żydów była znikoma, mieszkali oni głównie w zaborach rosyjskim i austriackim. W Warszawie Żydów było około 31%, w Białym stoku 49%. Małe miasteczka na wschodzie Polski zamieszkane były często przez ludność żydowska. Polacy, Ukraińcy czy Białorusini stanowili tam mniejszość. Nie była to jednak społeczność jednorodna. Różniło się prawie wszystko prócz wyznawanej religii mojżeszowskiej. Byli wśród nich nawet Polacy wyznania mojżeszowego, którzy z kultura żydowska mieli niewiele wspólnego.
Wolność obywatelska
Polska podpisała na konferencji prasowej w Paryżu w 1919 roku tak zwany traktat mniejszościowy. Podpisując go władze. Polski gwarantowały pełne wolności obywatelskie dla mniejszości narodowych w tym czasie Żydów. Mniejszościom zagwarantowano wolność religijną, prawo do używania swego języka, dostęp do szkolnictwa, oraz posiadania własnej reprezentacji politycznej. Prawa mniejszości zostały potwierdzone we wszystkich polskich konstytucjach ostatecznym aktem zrównania Żydów z pozostałymi obywatelami Polski była ustawa z 1931 roku, w której zniesiono pozostałości praw rosyjskich i austriackich dyskryminujące Żydów. Brali oni odtąd czynny udział w życiu politycznym i społecznym. Liczącymi się organizacjami były gminy wyznaniowej, które były również organizacjami samorządu lokalnego. Zajmowały się wieloma kwestiami społecznymi i wspierały uboższą ludność. Czuwały nad szkolnictwem i religijnym wychowaniem dzieci i młodzieży. Przynależność do gminy była przymusowa, można ją było opuścić jedynie zmieniając wyznanie.