Trzymilionowa mniejszość
Żydów niechętnie widziano w polskich partiach politycznych z wyjątkiem partii lewicowej. Należeli oni, zatem do Polskiej Partii socjalistycznej. Oprócz motywów ideologicznych występują, co najmniej trzy powody zapisywania się także do partii komunistycznej. Jedna z nich to chęć przynależności do partii polskiej jako potwierdzenie swej asymilacji i wejście do polskiego środowiska, dla którego nie jest ważna narodowość i pochodzenie. Przy czym asymilacja zbiegiem lat stawała się coraz trudniejsza. Drogą do niej paradoksalnie mógł okazać się komunizm. Drugim motywem było to, iż wstąpienie do komunistów stanowiło zerwanie z ortodoksyjnym środowiskiem żydowskim. Żydów komunistów często zupełnie przedstawiono uważać za Żydów. Kolejny powód to niesprecyzowana tożsamość narodowa, połączona z niechęcią do dokonania jednoznacznego wyboru. Nie deklarować jednoznacznie swojej narodowości mogli członkowie KPP. Był to wybór negatywny i nie świadczył o żadnej przynależności narodowej.
Kaganek oświaty
Religia żydowska wymaga powstrzymania się od pracy w soboty, aż do zmierzchu. Tym czasem szkoły w soboty prowadziły normalne zajęcia, nie było natomiast szkół państwowych, przeznaczonych specjalnie dla Żydów, z wykładanym językiem Jidysz i hebrajskim. Młodsze dzieci mogły uczęszczać do szkół zwanych „szabasówkami”, które tworzono w miejscowościach o wysokim procencie ludności żydowskiej w szkołach tych były wolne. W innym wypadku dzieci ze szkół powszechnych po prostu opuszczały lekcje w soboty, co utrudniło im naukę. Na wyższym poziomie nie było szkół dostosowanych do wyznawców mojrzeszowskich. Chcąc się uczyć musieli wybierać: albo szkoły publiczne, w których musieli łamać zasady swej religii. Najbardziej znana szkoła prywatna, to otwarta w 1930 roku Szkoła Mędrców Lublina, akademia talmudyczna kształcąca przyszłych rabinów ortodoksyjnych. Kształceniem rabinów zajmowała się także założona w 1928 roku Akademia Nauki Judaistyczne w Warszawie.